کاروان شعر و موسیقی

کوروس سرهنگ زاده

محســـن — Mon, 30 Apr 2012 12:25:46 GMT

کوروس سرهنگ زاده متولد ۱۳۱۶ در پاریزاز توابع شهرستان سیرجان است و دارای جنس صدایی مخملی و منحصر به فرد و حس و حال فوق العاده است.. وی تحصیلات ابتدای خود را در بم و سیرجان به پایان رساند و برای ادامه تحصیلات به کرمان و بعد به تهران امد وی در ابتدای کار سردبیری کیهان کودکان را به دست گرفت و در دیگر پستهای دولتی مانند امار عمومی ومدیر تدارکات سازمان نقشه برداری مشغول به کار بود ودر دهه 1340 شروع به کار کرد وی بیشتر پیرو سبک ترانه های زنده یاد داریوش رفیعی نیز بود که همشهری وی نیز میباشدایشان در حال حاضر در کرج زندگی می‌کنند.

مدت ۱۳ سال با حبیب الله بدیعی همکاری کرد و اشعاری

از برخی از ترانه‌سرایان آن دوران مانند معینی کرمانشاهی،

 تورج نگهبان و ایرج نیری را اجرا کرد. علاوه بر بدیعی،

سرهنگ زاده آهنگ‌هایی از مجید وفادار و منوچهر لشگری را

هم اجرا کرده‌است.

سرهنگ‌زاده جزو خوانندگانی است که در سال ۱۳۸۸ پخش صدای‌شان از رادیوی دولتی ایران ممنوع اعلام شد.

برای دانلود چند ترانه ی بسیار زیبا با صدای ایشان به ادامه مطلب مراجعه کنید.

ترانه بسیار زیبای "خاطرات"

تصنیف "ناله رسوایی"

تصنیف "دور از تو منم تنها"

اگه نظری هم گذاشتین بد نیست!!!!

پائولو کوئلو

محســـن — Fri, 20 Apr 2012 17:42:14 GMT

چه کسی غذای من را خورد؟

ما در سالن غذاخوری دانشگاهی در آلمان هستیم. یک دانشجوی دختر با موهای قرمز که از چهره‌اش پیداست آلمانی است، سینی غذایش را تحویل می‌گیرد و سر میز می‌نشیند. سپس یادش می‌افتد که کارد و چنگال برنداشته، و بلند می‌شود تا آنها را بیاورد. وقتی برمی‌گردد، با شگفتی مشاهده می‌کند که یک مرد سیاه‌پوست، احتمالا اهل ناف آفریقا (با توجه به قیافه‌اش)، آنجا نشسته و مشغول خوردن از ظرف غذای اوست!

بلافاصله پس از دیدن این صحنه، زن جوان سرگشتگی و عصبانیت را در وجود خودش احساس می‌کند. اما به‌سرعت افکارش را تغییر می‌دهد و فرض را بر این می‌گیرد که مرد آفریقایی با آداب اروپا در زمینۀ اموال شخصی و حریم خصوصی آشنا نیست. او حتی این را هم در نظر می‌گیرد که شاید مرد جوان پول کافی برای خرید وعدۀ غذایی‌اش را ندارد. در هر حال، تصمیم می‌گیرد جلوی مرد جوان بنشیند و با حالتی دوستانه به او لبخند بزند. جوان آفریقایی نیز با لبخندی شادمانه به او پاسخ می‌دهد.

دختر آلمانی سعی می‌کند کاری کند؛ این‌که غذایش را با نهایت لذت و ادب با مرد سیاه سهیم شود. به این ترتیب، مرد سالاد را می‌خورد، زن سوپ را، هر کدام بخشی از تاس کباب را برمی‌دارند، و یکی از آنها ماست را می‌خورد و دیگری پای میوه را. همۀ این کارها همراه با لبخندهای دوستانه است؛ مرد با کمرویی و زن راحت، دلگرم‌کننده و با مهربانی لبخند می‌زنند.

آنها ناهارشان را تمام می‌کنند. زن آلمانی بلند می‌شود تا قهوه بیاورد. و اینجاست که پشت سر مرد سیاه‌پوست، کاپشن خودش را آویزان روی پشتی صندلی می‌بیند، و ظرف غذایش را که دست‌نخورده روی میز مانده است.

توضیح پائولو کوئلیو:

من این داستان زیبا را به همۀ کسانی تقدیم می‌کنم که در برابر مهاجران با ترس و احتیاط رفتار می‌کنند و آنها را افرادی پایین‌مرتبه می‌دانند. داستان را به همۀ این آدم‌ها تقدیم می‌کنم که با وجود نیت‌های خوبشان، مهاجران را از بالا نگاه می‌کنند و نسبت به آنها احساس سَروَری دارند.

چقدر خوب است که همۀ ما خودمان را از پیش‌داوری‌ها رها کنیم، وگرنه احتمال دارد مثل احمق‌ها رفتار کنیم؛ مثل دختر بیچارۀ آلمانی که فکر می‌کرد در بالاترین نقطۀ تمدن است، در حالی که آفریقاییِ دانش‌آموخته به او اجازه داد از غذایش بخورد، و هم‌زمان می‌اندیشید: «این اروپایی‌ها عجب خُل‌هایی هستند!»

پائولو کوئلیو در ادامه می‌نویسد:

این مطلب در اصل به اسپانیولی در معتبرترین روزنامۀ اسپانیایی‌زبان یعنی «ال پائیس» منتشر شده است. در آنجا عنوان شده که این داستان واقعی است. اما این‌طور نیست. این داستان، در واقع بر مبنای یک فیلم کوتاه که برندۀ نخل طلایی جشنوارۀ کن شده بود، نوشته شده است .

با تشکر از دوست خوبم محسن مروتی نگارنده وبلاگ چتر سبز که این داستانک را برای ما فرستادند

محســـن — Fri, 24 Feb 2012 16:39:14 GMT

ماه من!

نماز آیات می خوانم

وقتی گرفته ای!!!

زبان و ادبیات کردی

محســـن — Sun, 22 Jan 2012 19:15:19 GMT

ادبیات کرد را می‌توان به چهار بخش جداگانه تقسیم کرد. بخش نخست ادبیات فولکلوریک کردی : یعنی آنچه تا به امروز ادبیات و زبان کردی را حفظ کرده وآن را سرپا نگه‌داشته است. این بخش از ادبیات را سینه به سینه از پدران وپیشینیان خود نقل کرده‌اند و به آوازحزین و با آهنگ خاصی گاه بی سازوگاه با نوای نی می‌خوانند.ادبیات فولکلوریک به صورت نثر یا شعر هجایی غیرعروضی است و آنها را «بیت» یا «چریکه»می‌نامند، می‌توانیم بگوئیم که نثربیشتر از نظم در آثار ملت کرد خود را نشان داده است. وقتی که صحبت از نثرمی‌کنیم منظور همان نثری است که در قالب«بیت» و« چیرۆک »و راز ونیازهای که از زمانهای دور نقل شده‌اند و از نسلی به نسل دیگر رسیده‌اند.

« چیرۆک » در مورد حوادث روز بحث می‌کند. «چیروک»‌هاییکه امروز نوشته‌ می‌شوند جدا از «چیرۆک»هایی است که در گذشته گفته شده‌اند. «چیرۆک» هایگذشته صحبت از پهلوانی و طلسم و جادو و... است که این نوع « چیرۆک»ها کمتر به مسائل روز مردم و درگیر آن با مسائلی که عادی هستند اشاره دارد و تنها در محافل که شیوه‌ی نقالی داشته‌اند به کاربرده می‌شد .

«چیرۆک» یا «بیت»های قدیمی که بر سر زبانها بودند مکتوب شدهاند و شروع به چاپ کردن آنها شده است و یکی از این «بیت»های قدیمی که در این‌جا می‌توان به آن اشاره کرد «بیت» «بالی و بارام- Bale w baram»[است که در این نوع «بیت» هم عبارات و هم بعضی از کلمه‌های به‌کار رفته در آن قدیمی هستند که دلیل آن را می‌توان در این دانست که «بیت»هایی که در آن زمان به چاپ می‌رسیدند از زبان خود مردم بدوی (درس نخوانده) و ساده نوشته می‌شد و بدون هیچ‌گونه ویرایش به چاپمی‌رسیدند.

نویسندگان و یا بهتر بگوئیم سرایندگان این‌گونه «چیرۆک»یا«بیت»ها ناشناخته‌اند و فقط راویانی بودند

و هنوز نیز هستند که آنها را از بر می‌خواندند. عمر این بخش از ادبیات کردی به سبب مدون نبودن «بیت» یا «چیرۆک»ها و ناشناخته ماندن سرایندگان معلوم نیست و برای جمع‌آوری و تدوین این بیت‌ها جمعی از علاقمندان به ادبیات فولکلوریک کردی اعم از خارجی و یا داخلی تلاش‌هایی کرده و زحماتی کشیده‌اند از آن جمله می‌توان به اوسکارمان (mann Oskar)مستشرق آلمانی که زبان کردی را در ایران آموخت و به کار جمع‌آوری ادبیات پرداخت، اشاره کرد. این خاورشناس دلسوز در حدود (سالهای 1906-1907)میلادی به عراق و سپس به ایران سفر کرد و چندی در میان ایلات بختیاری لر و کرد بسر برد و دربارة لهجه‌های مختلف این اقوام به تحقیق و تعمق پرداخت. هنگام بازگشت به آلمان هرآنچه را جمع‌آوری کرده بود تحت عنوان (تحفه‌ی مظفریه) به چاپ رسانید که همین مکریانی نیز آن را به زبان کردی (سورانی) برگردانده است. و دیگری روژه لسکو (Roger Lescot) خاورشناس فرانسوی، عضو افسران لژیون دونور که در سال 1917 میلادی متولد شد و تحصیلات و مطالعاتش را در مدرسه شرق‌شناسی به پایان رسانده و تخصصش را در بخش کردولوژی شهر و دمشق به پایان رسانیده است که از مهمترین آثار آن می‌توان به افسافه (مم آلان‌پادشاه کردها) اشاره کرد. و در این میان می‌توان از مطالعات و تحقیقات مدون دیگر از خاورشناسان روسی نیز تقدیر و یاد کرد.

بخش دوم اشعار عروضی زبان کردی که تقریباً مشابه اشعار زبان‌های فارسی و عربی سروده شده‌اند و اغلب نیز در سبک‌ هندی و کمتر عراقی هستند، این بخش از ادبیات کردی سابقه‌ای نزدیک به سه قرن دارد و بزرگ‌ترین نمایندگان آن گویندگان و غزل سرایانی چون احمد خانی،ملای جزیری، فقی طیران , نالی، سالم، وفایی، هیمن، هژار و... هستند. که در کارهای خود توجه به مسایل انسانی، ملی، طبیعت و مذهب و... را سرلوحه کار خود قرار داده‌اند.

در این‌جا باید توجه داشت که ادبیات کلاسیک کردی، خاصه شعرعروضی در زمینه عرفان نیز بسیار پیشرفته است و «مم‌ و زین» احمد خانی نمونه کامل این پیشرفت است. مثنوی مولوی تاوه‌گوزی، ملاعبدالرحیم متخلص به معدومی در این زمینه بسیار قابل توجه است.

بخش سوم شعر معاصر (منظور شعر بی‌قافیه و ردیف است) که رونق و شکوهی بسیار بیشتر از شعر معاصر در

زبان فارسی یافته و در جوامع کرد زبان با استقبال بیشتری مواجه بوده است. دلیل این امر را باید در غنای ادبیات و اشعار کلاسیک زبان فارسی دانست که به شعر معاصر چندان میدان خودنمایی نمی‌دهد و خورشید‌های درخشانی چون حافظ و سعدی و مولانا نمی‌گذارند تا ستارگان دیگر نور و جدایی داشته‌باشند،در زبان و ادبیات کرد،برعکس چون چنان سابقه درخشانی وجود ندارد،شعر نو بی‌رقیب بوده و بیشتر جا باز کرده است و به دلهای هنرپژوهان و شعردوستان نشسته است. دلیل دیگر رونق شعر امروزی یا معاصر در زبان کردی عدم تناسب اصول عروض و قافیه در زبان غیرسامی کردی است، کردی زبانی است هجایی و سازگاری بیشتر با شعر آزاد دارد و آهنگ‌های عروضی و سجع و قافیه که از زبان عربی به عاریت گرفته شده‌اند زبان کردی را دچار تصنع و تکلف می‌کنند.

خلاصه این که شعر معاصر کردی در فاصله بین جنگ‌های اول جهانی و دوم پا به عرصه ظهور گذاشت. عبدالله گوران (1904–1962) میلادی و نوری شیخ صالح (1898– 1958م) دو شاعر بزرگ این دوره‌اند که ادبیات کردی را متحول ساختند. هر دو به زبان‌های عربی،ترکی و فارسی تسلط داشتند و با آثار شعرای کلاسیک کشورهای همسایه به خوبی آشنا بودند. به‌ویژه گوران که برخی از آثار ادبی عربی، ترکی و فارسی را به کردی برگردانده و با رمانتیسم ادبیات ترکی و انگلیسی آشنا بود. گوران زبان شعر کلاسیک شاعرانی چون نالی، سالم و کردی را کنار گذاشت و به زبان معمول و روان مردم شهر سرود و از شاعرانی چون مولوی (1806–1882) و بیسارانی (1641– 1702) متأثر شد و به اوزان شعر عامیانه گرایش پیدا کرد.

شعر گوران چه از نظر قالب و چه از نظر محتوا، با آثار شاعران پیشین متفاوت است. او بیشتر به مسایل انسانی و ملی توجه دارد و محتوای آثارش به زیبایی‌های غنایی و تغزلی آمیخته است. گوران در شعر کردی همانند نیما در شعر فارسی و نازک الملایکه در شعر معاصر عرب، بدعت‌گذار است.

اگر منتقدین معاصر از زبان نیما خرده می‌گیرند منتقدین ادبیات کردی، زبان گوران را به خاطر رسا بودنش ستایش می‌کنند، در این جا به نمونه‌ای از شعر گوران که خود را به پاییز تشبیه کرده و آن را در قالب شعر معاصر بیان کرده اشاره می‌کنیم.

پاییز!

پاییز! پاییز!

بووکی پرچ زه‌رد،

من مات، تۆ زیز:

هه‌ر دوو هاو ده‌رد!

من فرمێسکم، تۆ بارانت،

من هه‌ناسه‌م، تۆ بای ساردت،

من خه‌م، تۆ هه‌وری گریانت

دوایی نایه‌: دادم، دادت،

پاییز! پاییز!

در مورد شعر معاصر می‌توان به دو تن از شاعران بزرگ عصر حاضر در این زمینه صحبت کرد که یکی شیرکو بی‌کس است که در سال 1940م در شهر سلیمانیه (کردستان عراق) چشم به جهان گشود و اولین مجموعه شعری وی تحت عنوان «مهتاب شعر» در سال 1967م به چاپ رسانیده است. بی‌کس را می‌توان اولین کسی دانست که ادبیات کرد را به شهرت جهانی در این بخش رسانده است.

پس از مرگ گوران (1962م) در شعر معاصر کردی، بحرانی به‌وجود آمد که چند سالی به درازا کشید. در این سال‌ها جامعه‌کرد دچار دگرگونی بسیار شده و شاعران کرد نیز از این دگرگونی‌ها جدا نبودند. این امر باعث شد تا دیدگاه شاعران کرد به افق‌های تازه ادبی و فرهنگی باز شود و با جریان‌های نو در ادبیات جهان آشنا شوند. این آشنایی گروهی از شاعران را گرد هم آورد تا در سال 1970م (1349هـ.ش) بیانیة یازدهم مارس را منتشر کنند که همین بیانیه تحول بزرگی در ادبیات کردی به وجود آورد که بی‌کس به همراه چند شاعر دیگر این بیانیه را منتشر کردند. این بیانیه به دوران ادبیات دیدگاهها (روانگه) معروف است. که در این جا اشاره‌ای کوچک به دو نمونه شعر کوتاه شاعر بزرگ داریم.

که برف را مهمان کردی

مگذار گرمش شود

نکند که خانه‌ات را آب ببرد

*****

من هرگز نمی‌گذارم «قناعت»

به ابر شعرم نفوذ کند

برای اینکه اگر هزار بار هم ببارم

باز فکر می‌کنم

که یک بار باریده‌ام.

و شاعر دیگری که در این زمینه (شعر معاصر) دستی توانمند و قلمی پرشکوه دارند عبدالله پشیو می‌باشند که ایشان در سال 1945م در روستای بهکرا(بیرکوت) از توابع اربیل دیده به جهان گشودند. وی درجه دکتری خود را در رشته زبان و ادبیات کردی از دانشگاه مسکو دریافت کرده است و نخستین شعر وی در سال 1963 سروده و نخستین مجموعه اشعار وی در سال 1967م چاپ شده‌اند پس از آن 8 مجموعه شعری دیگر نیز از وی به چاپ رسیده است که آخرین آنها (به سوی غروب) است که در سال 2001م در سوئد منتشر کرده است. از آثار دیگر این شاعر می‌توان به (دوازده‌گانه‌ای برای کودکان)، (شبی نیست که خوابتان را نبینم)،(شب نامه)،(شاعری تشنه) و (بت شکسته) اشاره کرد.

در بخش آخر و چهارم طبقه‌بندی ادبیات کردی می‌توان به رمان و داستان نویسی اشاره کرد. که جدیدترین بخش ادبیات کردی است و 60، 70 سالی بیشتر از عمر آن نمی‌گذرد. و افرادی که در این بخش از ادبیات کار می‌کنند سعی دارند که مسایل و مشکلات مطرح شده روز و یا عصر خویش را در قالب داستانهای واقعی و تخیلی در ذهن مخاطب خود بوجود آورند.که در اینجا جا دارد به معرفی چند رمان نویس مشهور در این دوره بپردازیم.

اولین رمان نویس برجسته که می توان نام برد ((ابراهیم احمد)) می باشد یکی دیگر از رمان نویسهای دیگر در این دوره ((بختیار علی)) می باشد که در سال 1960م در شهر سلیمانیه متولد شدند. نخستین رمان وی (مه رگی تاقانه ی دووهم) می باشد . رمانهای دیگری که از وی به چاپ رسیده اند غروب پروانه – واپسین انار دنیا و... می باشند و آخرین رمان وی نیزرمان (شهر موسیقیدانان سفید) می باشد که در ده هزار جلد به چاپ رسید که بسیاری از منتقدان ادبی معتقدند که اگر این رمان به غیر از زبان کردی به هر زبان بزرگ دیگر دنیا نوشته می شد امروز رکورد پر فروش ترین کتاب تاریخ را میشکست.

رمان نویس دیگردر این دوره دکتر (حسین عارف) میباشد که ایشان نیز نیز در سال 1936م در شهر سلیمانیه به دنیا آمدند. اولین داستان خود را با نام (گورستان) به چاپ رسانید. ازدیگر آثار وی می توان به (شهر-رمان) (لانه-رمان) (گله گرگ-مجموعه داستان) (کلافه یهک ژانی تووڕه– مجموعه داستان ) اشاره کرد.

از نویسندههای صاحب اثر دیگر در این دوره (شیرزاد حسن) می باشد که در سال (1951-1952)م در شهر اربیل به دنیا آمد که در رشتهی زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه بغداد فارغ التحصیل شده است و مهمترین آثار وی دو رمان به نام های (دشت آهو های کشته شده) ( ته می سه ر خه رهند) و سه نوول(Novel) به نام های (حیاط و سگ های پدرم) (خواب عنکبوتها) (ژنێکی منگن) می باشد.

البته نویسندههای بسیار دیگری نیز در این دوره فعالیت داشته اند که مهمترین آنها می توان به ((فرهاد پیر بال – کاویس سووره – عطا نهایی – همزه توف - فتاح امیری)) و... اشاره کرد.

گاهی نمی شود

محســـن — Sun, 25 Dec 2011 17:27:09 GMT

گاهی گمان نمی کنی ولی می شود...

گاهی نمی شود که نمی شود!!!

گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است

گاهی قرعه به نام تو می شود

گاهی گدایِ گدایی و بخت با تو نیست

گاهی تمام شهر گدای تو می شود...

منسوب به دکتر شریعتی

شعری از عبدالجبار کاکایی شاعر ایلامی

محســـن — Sat, 24 Dec 2011 16:16:24 GMT

بمون ولی به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولی به خاطر دل شکسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شکسته ام ولی برو ، بریده ام ولی بیا

چه گیج حرف می زنم ، چه ساده درد می کشم

اسیر قهر و آشتی میون آب و آتشم

چه عاشقانه زیستم چه بی صدا گریستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بی تو نیستم

تو را نفس کشیدم و به گریه با تو ساختم

چه دیر عاشقت شدم چه دیرتر شناختم

تو با منی و بی توأم ببین چه گریه آوره

سکوت کن سکوت کن سکوت حرف آخره

ببین چه سرد و بی صدا ببین چه صاف و ساده ام

گلی که دوست داشتم به دست باد داده ام

بمون که بی تو زندگی تقاص اشتباهمه

عذاب دوست داشتن تلافی گناهمه

موبایل: از دیروز تا امروز

محســـن — Wed, 21 Dec 2011 15:55:02 GMT

38 سال قبل در چنین روزهایی اولین تلفن همراه در دنیا در معرض دید مردم قرار گرفت و موجب تعجب و حیرت شهروندان نیویورکی شد.
به گزارش خبرگزاری مهر، تلفن همراه در 15 سال گذشته زندگی مردم دنیا را دگرگون کرده و به نزدیکترین ابزار فناورانه به انسان تبدیل شده است.

اما اولین تماس با تلفن همراه 38 سال قبل در چنین روزهایی انجام شد. این تماس در سوم آوریل 1973 توسط مارتین کوپر، پدر موبایل انجام شد.

کوپر که در آن زمان 44 سال داشت یک نمونه آزمایشی تلفن همراه را برای یک پیاده روی در خیابانهای نیویورک بیرون برد و یک تماس انجام داد.

طبیعی است که واکنش مردم با دیدن این دستگاه عجیب که در آن موقع ابعاد بسیار بزرگی داشت دیدنی بود. مردم با دیدن اولین موبایل تاریخ با تعجب و حیرت مارتین کوپر را تماشا می کردند.

کوپر با یادآوری این خاطره اظهار داشت: "همانطور که در خیابان قدم می زدم با تلفن حرف می زدم. نیویورکیها با نگاهی متعجب و متحیر به کسی خیره شده بودند که درحالی که راه می رفت با تلفن صحبت می کرد."

وی در خصوص واکنشهای مردم گفت: "مردم در برابر این ابزار شگفت زده شده بودند. آن چیزی ورای تصورات بود. اما مردم از اینکه می دیدند می توان این دستگاه را به گوش چسباند، راه رفت و با تلفن با این و آن تماس گرفت کاملا بهت زده شده بودند."

وی افزود: "ما در سال 1973 کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردیم و من تلفن همراه را به خانم خبرنگار جوانی دادم و به او گفتم با فردی تماس بگیرد. او گفت: می توانم با مادرم در استرالیا تماس بگیرم؟ و من گفتم: البته که می شود. و او تماس گرفت. آن زن پس از تماس تلفنی کاملا متعجب شده بود. او نمی توانست تصور کند چگونه این ابزار کوچک توانسته است نیمی از جهان را دور بزند و مستقیما تماس وی را با مادرش برقرار کند. نیویورکی های ریزبین نیز با دهان باز در آنجا ایستاده بودند."

کوپر ادامه داد: "پذیرش این دستگاه جدید کاملا شگفت آور بود. ما دومین نمایش را در اوایل دهه 1980 و زمانی اجرا می کردیم که رئیس شرکت ما در واشنگتن بود. او دستگاه جدید را به جورج بوش پدر نشان داد و وی نیز به شدت تحت تاثیر آن قرار گرفت. او گفته بود: خوب من باید این را به "ران" نشان دهم. و می دانید که پس از آن وی تلفن را به رونالد ریگان نشان داد. ریگان با دیدن تلفن گفته بود: چه چیز مانع می شود ما از این تلفن نداشته باشیم؟"

پدر موبایل توضیح داد: "به یاد می آورم که در 1973 حتی تلفنهای بی سیم هنوز وجود نداشتند حالا تلفنهای همراه که جای خود داشت. من چند تماس داشتم. مثلا یکی از آنها را هنگام عبور از عرض خیابان با خبرنگار رادیو یورک انجام دادم که احتمالا یکی از خطرناکترین کارهایی بود که در تمام زندگی ام انجام داده ام."

مارتین کوپر که مدیر کل بخش سیستمهای ارتباطاتی شرکت موتورولا بود اولین تماس خود را در این روز با "جوئل. اس. انگل "، رئیس بخش تحقیقات "لابراتوارهای بل" شرکت AT&T که در واقع مهمترین رقیبش بود انجام داد.

براساس گزارش دیلی میل، کوپر به شماره دفتر رقیب خود زنگ زد و گفت که موتورولا در توسعه اولین تلفن موبایل از "بل" پیش افتاده است.

براساس گزارش دیلی میل، دستگاه کوپر بسیار سنگین بود و حدود 1.4 کیلوگرم وزن داشت و البته شبیه به یک "آجر" بود.
این دستگاه 10 سال بعد در سال 1983 درحالی که وزن آن به نیم کیلو کاهش یافته بود با قیمت بالای 3 هزار و 500 دلار وارد بازار شد.

کوپر در سال 1992 شرکت ArrayComm فعال در توسعه فناوری بی سیم را تاسیس کرد.

تنهایی

محســـن — Sat, 10 Dec 2011 19:36:02 GMT

تنهایی عذاب کسانی است که درست می اندیشند...